سلام

اول بگم خیلی خوشحالم. قبلن خیلی دلم می خواست این وبلاگو ادامه بدم ولی می ترسیدم. می ترسیدم نکنه هر هفته یه چیزی توش بنویسم و بعد از چند ماه تبش بخوابه و همه چیز تموم بشه. الان یک سال از زمانی که ... از زمانی که ... نمی دونم از اون زمانا دیگه. نمی دونم چی بهش بگم. آره از اون زمانا یکساله که گذشته و من خیلی خوشحالم. مسمم ترم قوی ترم و اگه اشکال نداره عاشق ترم. سارا می دونی آدم وقتی بعد از یکسال می فهمه که ساراشو از زمانی که روی ۲ تا صندلی کناره هم، دلش لرزیده و احساس اوج دوست داشتن کرده، بیشتر دوست داره عاشق می شه، دوباره، نه تنها عاشق سارا بلکه عاشق زمان میشه! ان

همیشه از زمان می ترسیدم، احساس می کردم زمان هر حسی رو می تونه عادی کنه! هر حسی رو می تونه کم رنگ کنه! واقعیت ماجرا اینه که بعضی از حسا و بعضی از ترسا از جنس واقعیتند! چون بارها اتفاق افتادند و بارها دیده شدند. فقط یه موضوع میتونه این حسو تو آدم تغییر بده و اونم تجربه است. و این اتفاق افتاد! آره من از زمان می ترسیدم ولی حالا دوسش دارم، انگار تصمیم گرفته مثل همیشه عمل نکنه. هر چی که زمان جلوتر میره احساسم قوی تر میشه پر رنگ تر میشه و حالا دیگه به جای اینگه از زمان بترسم دارم بهش امیدوار میشم. میدونی چیه سارا زمان همون زمانه منم همون آدمم تنها چیزی که داره این م

این چند ماه اخیر ماه های عجیبی بود واسه من. سفرهای مختلف به ایتالیا و اسپانیا و رفتن به جزایر قناری اتفاق بزرگی واسه من بود که هیچ وقت خارج از ایران جایی نرفته بودم، و در نهایت 10 روز روی دریا بودن به دور از تمام تکنولوژی های ارتباطی دنیای جدیدی رو بهم نشون دادن. واقعن اقیانوس بزرگترین جای دنیاست. ممنونم که شجاعت داشتن این همه تجربه جدید رو بهم دادی. اما امروز نمی خوام در مورد سفرم صجبت کنم. امروز روز خاصیه برای من. فردا ماه رمضان شروع میشه و تمام خاطرات خوب با تو یکی شدن رو برام زنده می کنه. خوشحالم که بهترین اتفاقای زندگیم تو این ماه رخ میده. این ماه رمضا